Taczanka wz.36 była polską lawetą konną do karabinu maszynowego, opracowaną w latach 30. XX wieku. Posiadała dwuosiowe podwozie przeznaczone do przewożenia i strzelania z ciężkiego karabinu maszynowego, najczęściej Browninga wz.30. Konstrukcja umożliwiała szybkie przemieszczanie się i szybkie przechodzenie z pozycji transportowej do bojowej, zapewniając mobilne wsparcie ogniowe kawalerii i oddziałom rozpoznawczym. Używana w okresie międzywojennym i w kampanii 1939 roku, wz.36 stanowiła unikalne połączenie tradycyjnej mobilności z nowoczesną siłą ognia na polu bitwy.